پیش برو با وجود زخم‌هایت: گذشته‌ات آینده‌ات را تعیین نمی‌کند 

بسیاری از مردم اسیر گذشته خود هستند: زخم‌ها، خطاها، خیانت‌ها، شکست‌ها… آنان فکر می‌کنند که زخم‌هایشان مانع پیشرفتشان می‌شود.

اما در طرح خدا، زخم‌ها مانع نیستند بلکه شهادتی از پیروزی هستند.

 زخم‌های تو ثابت می‌کند که زنده مانده‌ای

زخم نشانهٔ ضعف نیست، بلکه گواه این است که تو طوفان را پشت سر گذاشتی و هنوز ایستاده‌ای.

همانند یوسف که توسط برادرانش فروخته شد، طرد شد و به زندان افتاد – زخم‌هایش آینده‌اش را نابود نکرد، بلکه او را به تخت مصر رساند.

 گذشته‌ات آخرین کلمه را ندارد

سرگذشت تو نه توسط دشمنانت و نه توسط شکست‌هایت نوشته نمی‌شود، بلکه به دست خدا نوشته می‌شود.

• موسی گذشته‌ای تاریک به عنوان قاتل داشت، اما خدا او را برای رهایی اسرائیل به‌کار برد.

• پولس زمانی کلیسا را آزار می‌داد، اما او رسول ملّت‌ها شد.
  گذشته‌ات آینده‌ات را تعیین نمی‌کند – تنها خدا آن را تعیین می‌کند.

 خدا درد را به سرنوشت تبدیل می‌کند

آنچه دشمن برای نابودیت می‌خواست به‌کار گیرد، خدا آن را برای بلند کردن تو به‌کار می‌گیرد. زخم‌های تو مانند مدال‌های روحانی هستند: آن‌ها نشان می‌دهند کجا افتاده‌ای، اما همچنین شهادت می‌دهند که چگونه با فیض خدا دوباره برخاستی.

 با ایمان پیش برو

امروز اجازه نده زخم‌هایت اکنونت را کنترل کنند. با قدرت اعلام کن:

«من آنچه را که گذرانده‌ام نیستم. من در مسیح مخلوقی تازه‌ام. آینده‌ام بزرگ‌تر از گذشته‌ام است.»

 نتیجهٔ الهام‌بخش

زخم‌های تو زنجیر نیستند، بلکه شاهدی بر استقامت تو هستند. برخیز، پیش برو و با اطمینان در دعوت خود گام بردار. زیرا اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی تازه است (۲ قرنتیان ۵:۱۷).